Budapeszt–dzień 2
Dzień drugi (sobota, 3 grudzień 2011).
Przejście przez most Łańcuchowy i lądujemy na stronie Pesztu. Po obejrzeniu wnętrz “Four Seasons Hotel (Gresham Palace)”, udaliśmy się nieco dalej na kawcię/herbatkę w “New York Cafe” w hotelu Boscolo. 
Posiedzieli, pogadali, popili, zapłacili i poszli dalej.
Poniżej muzeum sztuki użytkowej (Museum of Applied Arts) 
Udało się też wejść do Metropolitan Ervin Szabo Library (biblioteki), gdzie nowe łączy się ze starym – architektonicznie. Jedno z pięter mieści całkiem “starodawne biurka i lampki”, atmosfera typowa, cicho i tylko do nauki czy czytania zachęca.
A od razu obok biblioteki jest takie ładne podwórko: 
Przystanek na posiłek dzisiaj wypadł akurat w węgierskiej malutkiej jadłodajni, która trochę po karpacku dawała – “Magyar Etterem Es Sorozo”. Tutaj też została spróbowana Palinka, lokalny bimber, bo inaczej tego nazwać nie mogę. Coś wykręcającego mordę jak marsylski Pastis.
Ociepleni i posileni ruszamy dalej. Wracamy na stronę Budy, by wejść do hotelu Gellert, który mieści również łaźnie i spa.
Po tej stronie rzeki Danuby zostało nam jeszcze wzgórze Gellert (najwyższe miejsce w mieście) wraz z cytadelą.
Nastąpiło potem zejście w dół, aż pod hotel Hilton (w którym znajdowała się jedna z atrakcji).
Niestety przyjęcie tam trwało i kazano nam czekać aż do w pół do szóstej, co wykorzystaliśmy na rundkę dookoła “starej Budy”.
Wracając do wspomnianej atrakcji – którą było picie wina w piwnicy Fausta (ale nie takiej zwykłej znowu) wraz z objaśnieniami Pana Winolewcy skąd jest trunek i jaki ma ten, no, bukiet. Całkiem przyjemnie, bo przez pierwsze pół godziny mieliśmy cały lokal dla siebie.
A z tymi dwoma do domu wróciłem:
Nie samym winem człowiek żyje, trzeba było trochę lokalnej kuchni znowu zakosztować. Wybraliśmy się do jednej z restauracji przy Liszt Ferenc ter – Bohemia.
Kolejny talerz zupy gulaszowej i te zielone papryczki, po skosztowaniu których długo nie mogłem zgasić ognia w gębie.
Tapas, serki i dziczyzna.
Mniam, mniam wieprzowinka.
Makaron, grzyby, kurczak-ale głęboki talerz był.
Poczłapaliśmy czy podjechaliśmy, już nie pamiętam na “Plac Bohaterów (Hosok tere).
Tutaj niedaleko, przy Osok tere mieści się “1956 Memorial”, pomnik upamiętniający ofiary powstania z 1956 roku, kiedy to obywatele Budapesztu sprzeciwili się sowietom, żeby wkrótce nie zostać nazwanymi “towarzyszami”. 
Stąd tylko krótki spacer dzieli nas od jednego z bardziej magicznych miejsc odwiedzonych podczas tej wizyty – Zamek Vajdahunyad, który mieści muzeum agrokultury.
Niedługo potem przeszliśmy się jeszcze raz uliczkami Budapesztu, żeby tym razem wrócić do hotelu przed północą. 
Na liście do zwiedzania pozostawiliśmy wiele obiektów, ale nie sposób wszystkiego zobaczyć w dwa krótkie dni…nawet, gdy próbuje się je rozciągać do granic.
